Ik wil een piemel

Tussen de vijver en de rozenstruiken
In het kleine groene schuurtje met het witte dak
Natte, kleverige haren
Een donkerblauwe onderbroek met astronauten in ruimtepak
De deur staat open, sterren dansen op je blote buik.

Hé, hallo
Mag ik jou misschien iets vragen?

Ik ben op zoek naar mijn piemel
Ik denk dat ze hem per ongeluk vergeten zijn
en ik heb gehoord dat ze hier in de buurt aan bomen groeien
Of in de spreekkamers zitten
van het ziekenhuis daar twee haltes verderop
En dat ze af en toe
als je echt veel mazzel hebt
zelfs zomaar uit de lucht
naar beneden komen vallen

Zou jij je broek misschien eens naar beneden kunnen doen?

Met een telescoop
tuur ik aarzelend
door het vacuüm tussen onze lijven

Niet aankomen.

Ja, nee, je hebt gelijk, dit is ‘m niet.
Maar is het eigenlijk waar
dat piemels in de zee blijven drijven?

Het is geen harde eis
En hij hoeft ook helemaal nog niet volgroeid te zijn
Ik heb geduld
En anders is een kleintje ook prima

Maar als je een vallende ster ziet,
mag je een wens doen, toch?

En waar niets is,
mag de fantasie nog bestaan

Dus het liefst wil ik zo’n dikke kauwgombalroze
Met een bosbessenpaarse eikel
Die als een raketje van kleur verandert
en daarna je lippen zoet achterlaat

Laat me ‘m anders even van je lenen?

Jij kleedt je aan

Nee, wacht nou even.
Ik zal goed voor hem zorgen

Ik trek mijn onderbroek naar beneden
en zweef met blote billen naar buiten

Als kind geloofde ik
dat als je een klokhuis opeet
er een appelboom in je lijf groeit
Waarvan de takken via je oren
weer naar buiten komen
En in de richting van de hemel reiken

Dus ’s nachts
pluk ik sterren uit de lucht
en zaai ik zaadjes
tussen mijn benen

Maar waarom
klonk het uit duizend kelen tegelijk

Ze begonnen me te waarschuwen
Met borden in hun handen
Op straten
wezen ze naar de zwarte gaten
Ver boven ons

Ik trek mijn broek weer op
De astronauten verdwijnen

Kan je mij anders
de weg naar huis toe wijzen?

Een wens ontploft
Een ster valt langzaam naar beneden

Ik vang je op
en wikkel je voorzichtig in een handdoek
Ik dep je wonden

Ik vouw mijn huid voor je open
en plak je aan mijn lijf

He’, Daar ben je 

Ik aai je
Kneed en klei je
Duw je vlees in zachte vormen
en knuffel je
met al mijn vijf vingers tegelijkertijd

En ik vertel je zwijgend
hoe mooi je bent

Dat ik je in het donker
wil zien gloeien
tussen mijn benen

Maar tot die tijd
vul ik de leegte
met eindeloze sterrenstelsels
En onvolgroeide appelbomen

Want ik ben gemaakt
van sterrenstof